บทความเอดส์ชาติ "ชุมชนชาติพันธุ์เข้าถึงยาก"

การดูแลผู้ป่วยในชุมชนเข้าถึงยาก
หัวข้อ ชุมชนชาติพันธุ์เข้าถึงยาก
การดูแลผู้ป่วยเอดส์ในกลุ่มชาติพันธุ์เข้าถึงยากนั้นเป็นการทำงานที่ค่อนข้างจะซับซ้อนและละเอียดอ่อนเป็นอย่างมาก เนื่องจากมีปัจจัยหลายอย่างที่ไม่เอื้อต่อเขาเหล่านั้นเช่น ปัจจัยเกี่ยวกับ ความเชื่อ วัฒนธรรมประเพณีดั้งเดิมความเป็นอยู่ในสังคมการขาดข้อมูลข่าวสารการไม่รู้เท่าทันสื่อเทคโนโลยี อีกทั้งปัญหาเรื่องอาชีพ เศรษฐกิจและปัญหาระบบการปกครองของประเทศซึ่งมีนโยบายที่ไม่เอื้อประโยชน์สำหรับชุมชนชาติพันธุ์เท่าที่ควร หากเกิดการเจ็บป่วย
จากสถิติประชากรประชาชนคนไทยทั้งหมดกว่า 63 ล้านคนในปัจจุบัน จะพบว่ามีประชาชนจำนวนหนึ่งที่อาศัยอยู่บนผืนแผ่นดินไทยมานานแล้วแต่ไม่ได้ถูกยอมรับว่าเป็นประชากรคนไทย สาเหตุเพียงเพราะว่าเขาเหล่านั้นไม่มีบัตรประจำตัวประชาชนคนไทย และถูกนับให้เป็นบุคคลต่างด้าว ทั้งๆที่ก่อนหน้าที่จะมีการสำรวจประชากรชาวไทยจากกรมประชาสงเคราะห์นั้นเขาเหล่านั้นถือว่าเป็นคนไทยคนหนึ่งโดยเฉพาะได้รับการยอมรับจากในหลวงด้วยว่าเป็นประชากรของพระองค์และตั้งชื่อกลุ่มชาติพันธุ์เหล่านั้นว่า”เป็นชาวไทยบนพื้นที่สูง”และที่สำคัญก่อนหน้าที่ทางการจะเข้าไปในพื้นที่นั้นชาวบ้านมีสุขภาพที่ดีไม่ค่อยเจ็บป่วยหรือเสียชีวิต เมื่อมีการเจ็บป่วยก็มักจะใช้ยาสมุนไพรในการบำรุงรักษา แต่หลังจากที่มีการสร้างถนนหนทางเข้าไปสู่ในหมู่บ้านแล้ว การคมนาคมไป มาสะดวกทำให้มีการย้ายแรงงานจากบนดอยมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองมากขึ้นมีอาชีพเสี่ยงอีกทั้งยังมีการแต่งงานข้ามเผ่าพันธุ์ ข้ามวัฒนธรรม ความเชื่อ และประเพณีกันมากขึ้น จึงเห็นได้ว่ามีปัญหาที่ติดตามมาด้วยหลายอย่างเช่น การเจ็บป่วยที่มาจากการใช้สารเคมี เนื่องจากความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับสารเคมีไม่เพียงพอ การกินพืชผักที่มีสารพิษปนเปื้อน และโรคติดต่อทางเพศสัมพันธุ์โดยเฉพาะโรคเอดส์ ซึ่งมีผลกระทบต่อชีวิตความเป็นอยู่/สุขภาพของชุมชนชาติพันธุ์เป็นอย่างมาก สำหรับผู้ที่ป่วยด้วยโรคเรื้อรังไม่ว่าจะเป็นความดัน เบาหวาน โดยเฉพาะโรคเอดส์ซึ่งยังคงมีการกลัวรังเกียจ และการตีตรากันอยู่ในชุมชนชาติพันธุ์ และที่สำคัญคนที่ป่วยเป็นโรคเอดส์นั้นจะต้องไปหาหมอ บ่อยครั้ง แต่เมื่อเขาเหล่านั้นบางคนไม่มีบัตรประจำตัวประชาชนคนไทยจึงไม่มีสิทธิใดๆในสวัสดิการต่างๆของรัฐฯ ซึ่งจัดให้เฉพาะประชาชนคนไทยเท่านั้น จะมีสวัสดิการอย่างเดียวคือจ่ายเงินสดแต่คนที่มีปัญหาสุขภาพมักจะไม่มีเงินจ่ายไม่ว่าจะเป็น ค่าเดินทาง ค่าตรวจรักษา ค่าอาหารฯลฯ เพราะสุขภาพไม่แข็งแรงทำงานหนักไม่ได้ ไม่ค่อยมีงานจ้างสำหรับเขา(คนจ้างงานมีความผิดหากจ้างคนต่างด้าว)และจะมีปัญหามากขึ้นเมื่อจะต้องออกนอกเขตพื้นที่ เพราะไม่มีสิทธิออกนอกเขตพื้นที่ หากจะออกนอกเขตพื้นที่ต้องไปขอใบอนุญาตจากทางการก่อน นอกจากปัญหาทางด้านสุขภาพ และทางเศรษฐกิจการเงินแล้วยังคงมีปัญหาเรื่องการสื่อสารภาษากับเจ้าหน้าที่เมื่อไปโรงพยาบาลอีกด้วย อีกทั้งในชุมชนชาติพันธุ์เองก็ยังคงมีการรังเกียจ การกลัว การตีตราจากคนในชุมชนด้วย พูดง่ายๆคือนอกจากจะต้องหลบหลีกเจ้าหน้าที่บ้านเมืองแล้ว ยังต้องคอยหลบเพื่อนบ้านอีกด้วย งานดูแลชุมชนชาติพันธุ์เข้าถึงยาก จึงเป็นงานที่มีความละเอียดอ่อน ความซับซ้อนเป็นอย่างมาก จึงมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่เราจะต้องดูแล และให้การอภิบาลทั้ง 4 ด้าน คือ กาย ใจ สังคม และจิตวิญญาณ ในปัจจุบันทางหน่วยงานได้เข้าไปช่วยเหลือในการแก้ไขปัญหาในพื้นที่โดยการสร้างอาสาสมัครชุมชนไว้คอยช่วยเหลือผู้ที่ได้รับผลกระทบจากโรคเอดส์โดยการให้ข้อมูลข่าวสารที่ทันต่อเหตุการณ์ การให้ความรู้ความเข้าใจแก่คนในชุมชน การเป็นล่าม และการให้การช่วยเหลือความเป็นอยู่ รวมทั้งร่วมกับชุมชนในการป้องกันแก้ไขปัญหาโดยใช้หลักศีลธรรม/จริยธรรมและวัฒนธรรมของชุมชนเอง